Als je begint te schrijven…

… en je je zo geïnspireerd voelt! Ik ben begonnen met een nieuw verhaal en heb zoveel inspiratie. Wees gewaarschuwd, want dit lijkt misschien nog niets, maar ik heb heel wat in petto voor jullie. We zien wel waar we uitkomen. 😉

‘Hey, hier ben ik weer’, zei ik op een ochtend. ‘Oh hey.’ Hij keek me glimlachend aan. Wat word ik blij van mensen bij wie de ogen twinkelen als ze lachen. ‘Goeiemorgen, hoe is je week al geweest?’, vroeg ik, toen de trein net kwam aanrijden. Hij liet me voorgaan en ik stapte de trein op. Achter me hoorde ik hem zeggen: ‘Er is niet echt iets speciaals gebeurd. De treinen hadden een hoop vertraging, maar dat is niets nieuws.’ We lachten en gingen zitten op een plaats voor vier personen, want Kasper, een goede vriend van hem, sptapte altijd een paar haltes later op. Ik was eigenlijk blij dat ik even tijd had met Louis alleen, want als we met z’n drietjes zijn, praatten we minder omdat ik Kasper persoonlijk niet zo goed kende. Hij leek me wel aardig, daar lag het dus niet aan.

We waren wat aan het praatten over onze profs en school; eigenlijk over niets speciaals, maar we zaten toch diep in het gesprek en ik had even niet meer door dat we nog in de trein zaten. Ik zat tegenover hem en hij keek me lachend aan. Natuurlijk lachte ik terug, want ik voelde me gewoon blij. Ik weet niet wat het was, maar hij voelde het ook. Mijn glimlach verdween en ik slikte. Louis stond op en ging naast me zitten, zonder het oogcontact te verbreken. Hij legde zijn hand onder mijn kin en keek naar mijn lippen. Doe het gewoon, dacht ik.En ik dacht ook: waren zijn ogen altijd zo blauw? Ik legde mijn hand in zijn nek en trok heb zachtjes dichterbij. In zijn ogen zag ik hoop en hij zuchtte lichtjes. Ik sloot mijn ogen en boog naar hem toe. Ik raakte zijn lippen en hij kuste me. Ik voelde zijn hand op mijn onderrug en hij trok me nog dichter bij hem. Een van mijn handen lag in zijn nek en met het andere dwaalde ik door zijn haarlokken. Toen gingen zijn lippen een beetje uit elkaar en onze tongen vonden elkaar. Eerst zachtjes, maar daarna begerig. Ik proefde hem en hij leek het enigste wat er bestond op deze wereld.

Maar toen stopte de trein en maakte ik me los van hem. ‘Kasper’, hijgde ik. ‘Kasper stapt hier op.’ Louis leek dat te beseffen en ging terug voor mij zitten, net op tijd, want Kasper kwam onze wagon binnen.

Advertenties

Mijn gelezen boeken van deze herfst

Oké, ik weet het. De herfst is nog niet voorbij, maar ik wist niet goed welke titel ik anders zou moeten kiezen. In deze blogpost laat ik jullie zien welke boeken ik de laatste tijd heb gelezen en geloof mij, het zijn allemaal aanraders!

  • De hongerspelen – Suzanne Collins

IMG_20171121_114618_783.jpgLaten we maar eens beginnen met een klassieker. De boeken van The Hunger games zijn echt geweldig om te lezen in de herfst. Ik had de films al gezien, maar wou zeker ook de boeken lezen. Voor als je het verhaal niet kent: het boek vertelt het verhaal van Katniss, die naar de Hongerspelen moet, waar tributen tegen elkaar moeten vechten tot de dood. De wereld waarin ze leeft, is eigenlijk een beetje een dystopie en ik vind het wel boeiend dat ik er af en toe deeltjes van onze maatschappij in terugvindt. Niet dat dat zo positief is, maar het boek zelf is het zeker waard om eens te lezen, en ook de filmen zou ik zeker aanraden.

  • Robin Hood – Michael Morpurgo

IMG_20171121_114618_789.jpgEen andere klassieker, die ietsje ouder is, is Robin Hood. Ik vond dit boek terug ergens in een kast en wou het eens lezen om te weten of ik het zou houden of niet. En dat ga ik zeker doen, want ik genoot erg van dit boek. Het leest heel gemakkelijk, omdat het op jeugdniveau geschreven is, maar het verhaal zelf is echt niet kinderlijk. Het gaat over Robin die steelt van de rijken en de armen helpt, waarschijnlijk kent iedereen het verhaal wel. Het is af en toe echt nog wel spannend en ik vond het gewoon heel fijn om te lezen. Het grootste deel van dit boek speelt zich af in de bossen, dus dat is lekker herfstachtig!

  • Eleanor & Park – Rainbow Rowell

IMG_20171121_114618_784.jpgDe boeken van Rainbow Rowell scoren altijd wel goed bij mij, net zoals dit boek! Het gaat over Eleanor die naar een nieuwe school gaat en op de bus naar school leert ze Park kennen. Het was helemaal geen liefde op het eerste gezicht, maar langzaam groeien ze dichter naar elkaar toe. Eleanor heeft het ook niet gemakkelijk thuis en op school gaat het al even slecht. Maar haar eerste liefde voor Park geeft haar hoop. Is je eerste liefde wel altijd je laatste?

Dit boek had ik op een paar dagen uitgelezen, omdat ik gewoon niet kon of wou stoppen met lezen. Het is absoluut niet het typische jongen-meisjeverhaal met honingzoete romantiek (niet dat daar iets mis mee is trouwens), maar is heel verassend en zal je niet onberoerd achterlaten.

  • Trigger – Wulf Dorn

Screenshot_2017-11-21-12-22-50-1.pngWulf Dorn is een van mijn favoriete schrijvers geworden. Hij schrijft vooral psychologische thrillers waarvan ik altijd bijna van mijn stoel val. De verhalen zijn altijd zo spannend en de plottwisten laten me altijd in shock achter. Dit boek vertelt het verhaal van Ellen, een klinisch psycholoog die zich ontfermt over een patiënte die doodsbang lijkt te zijn voor iemand die ze ‘de zwarte man’ noemt. Als deze patiënte verdwijnt en Ellen de enigste was die haar gezien had, trekt ze er zelf op uit om haar te zoeken en te beschermen voor deze man. Of moet Ellen beschermd worden tegen zichzelf? Ik wil niet te veel weggeven, maar de uitkomst was zo goed bedacht en ik was weer eens verbaast over hoe goed dit boek in elkaar zat. Je moet zeker eens een boek lezen van deze schrijver!

  • Te waar om mooi te zijn – Roxanne Wellens

IMG_20171121_113725_821.jpgIn September was ik aan zee met vrienden en daar kocht ik 4 boeken. Dit is er eentje van en ik ben zo blij dat ik het gekocht heb, want ik wil het zeker nog meer dan tweehonderd keer ofzo opnieuw lezen. Othello’s zus pleegt zelfmoord en hij wordt verscheurd door verdriet. Maar hij wil begrijpen waarom ze heeft gedaan wat ze heeft gedaan en gaat op zoek naar de vrijheid die zij zocht. Hij wordt onderweg verliefd en vindt beetje bij beetje de hoop terug. Dit boek is zo triestig, maar zit vol waarheden en ik denk dat je er echt veel van kan opsteken. Bovendien geeft het veel inspiratie en het is geschreven door een meisje van 18 jaar, wat me op de een of andere manier aanmoedigt om ooit zelf een boek te schrijven.

Ik wil zeker eens dieper ingaan op dit boek. Zou je een iets uitgebreidere review, of bespreking van wat er in het boek beweerd wordt willen? Laat me dan zeker iets weten, want dat zou ik echt graag doen!

  • Looking for Alaska – John Green

Screenshot_2017-11-21-19-51-40-1.pngDit boek begon ik te lezen op de trein onderweg naar de universiteit en ik denk dat dat ook heel wat heeft gedaan, want het verhaal speelt zich grotendeels af op de universiteit of high school idk Amerikaans schoolsysteem is een beetje raar. Miles ontmoet daar de mooie en slimme Alaska en hij wordt helemaal opgeslorpt in haar roekeloze wereld. Ze drinken, roken en steken zoveel uit, maar hebben veel plezier. Miles valt hopeloos voor haar, maar weet dat het nooit iets zal kunnen worden tussen hen. En plots… is Alaska er niet meer.

Dit boek was zo diep! Ik hou echt van de duistere kant van Alaska, en eigenlijk gewoon van de schrijfstijl van John Green. Ik heb op bepaalde momenten echt luidop gelachen en geloof me dat is vreemd als je in de trein zit. Toen ik het boek sloot, was ik even sprakeloos.

  • Huis van de nacht: Verborgen – P.C. Cast & Kristin Cast

Screenshot_2017-11-21-11-47-02-1.pngDe boeken van ‘Het huis van de nacht’ verschijnen af en toe wel eens op mijn blog, omdat ik er zo van houd! Deze boeken gaan over een meisje Zoey die gemerkt is als een vampier en over alle dingen die haar en haar vrienden overkomen. Heel bovennatuurlijk, bijna magisch, maar zo goed en spannend. Altijd gebeurt er wel iets verassend. Als je nog nooit een van deze boeken gelezen hebt, dan zou ik ze zeker aanraden!

Welke boeken heb jij onlangs gelezen en welke zou je mij aanraden? Zou je graag een van deze boeken lezen?

To Dan and Phil

Dear Dan and Phil,

A few days ago you announced your second world tour and I just busted out crying. Not because I’m sad, but because I’m so happy. You made it so far and I’m so proud of you. You guys are really my inspirations and I hope that one day I will achieve something like you did. I want to matter and to change people’s lives in a good way, like you did. I don’t remember when I first started watching your videos and I can’t imagine a life without them, without you. I was in a really bad place and I don’t know what I would have done if you two didn’t existed. Some people don’t get why you are so important to me, because you don’t know me personally and I don’t know you, but that isn’t necessary. You helped me, and thousands of other people, even though you might not realize it; you saved us. When we feel bad, we turn on one of your videos and smile again, even though we thought we never could smile again. When no one was there, you were.

I’m so proud of you. You have come a long way and I’m lucky that I saw you grow as a human. You brought out two books, have amazing merch, made even a board game, and went on a world tour, something you will do again this year. And of course, you have amazing channels (all 6 of them) with great content. You seem happier than you’ve ever been, and I love that. You are role models, realize that. You taught us that it is okay to be ourselves. I don’t know if I’m ever going to meet you guys, but I want to say thank you. Thank you for everything. I love you, and you made me believe in love, in myself and the world. I could walk through hell with you. <3.

Mijn leven gaat te snel en ik geraak niet vooruit

Om kwart na zeven sta ik op, maak me klaar en vertrek met de trein naar de universiteit. Daarna keer ik terug met de trein, moet een half uurtje op mijn positieven komen en begin te leren. Voordat ik het weet, is het 22 uur en tijd om terug in mijn bed te kruipen. De dagen gaan te snel vooruit, de tijd gaat te snel, maar ik lijk niet vooruit te geraken.

Ik wil zoveel bereiken, wil een boek schrijven, mijn blog naar een hoger level krijgen en mijn studie heel serieus nemen, dan heb ik nog niet gesproken over mijn andere hobby’s. Ik leer en leer, maar geraak niet bijgewerkt, terwijl ik amper nog blog en van dat boek komt ook nog niet veel in huis. Ik moet ook ontspannen, dus lees ik af en toe een boek of kijk een serie, maar dan zit er altijd de gedachte in mijn hoofd dat ik beter iets ‘nuttig’ doe.

Ik weet dat ik af en toe tijd voor mezelf moet nemen en moet zien dat ik niet te vermoeid ben, want anders kan ik niet goed functioneren. Dat vind ik echter niet gemakkelijk. Ik probeer zo veel mogelijk te plannen, maar dat is niet iets van mijn sterkste dingen. Ik ben op zoek naar evenwicht.

De dagen vliegen voorbij, maar aan mijn dromen lijkt niets gedaan te worden, behalve dan leren voor mijn studie, wat ik wel super vind, maar dat is niet alles wat ik wil bereiken. Leef ik nog in het nu?

Het liefste van al wou ik dat de wereld voor een paar weekjes stilstond en dat ik eerst goed kon uitrusten, dan al mijn werk voor de studie afronden en kon werken aan mijn dromen…

Is dit volwassen zijn?

Social Repose – Muziektip

Het is al een tijdje geleden dat ik nog iets van muziek of een muziektip met jullie heb gedeeld, dus leek het me leuk om dat vandaag nog eens te doen. Om het een beetje in Halloweenthema te houden, heb ik het vandaag over Social Repose, of Richie Giese, een beetje een alternatieve zanger.

Richie komt uit de VS en is 25 jaar. Hij heeft al een tijdje een Youtubechannel genaamd Social Repose. Daar post hij (acapella) covers, gewone of artistieke video’s en hij brengt ook zijn eigen muziek uit. Richie is ook wel bekend als ‘Mother Moth’, vanwege zijn uiterlijk, want hij is altijd speciaal geschminkt en draagt ook speciale kleren, waaronder vleugels en een ding dat de indianen droegen (ben de naam kwijt). Hij zegt dat hij niet echt gothic is, maar vernoemd het woord ‘Goth’ toch vaak in de titels van zijn video’s. ZIjn persoonlijkheid is ook geweldig en hij heeft (volgens mij toch) een goed gevoel voor humor.

Vandaag wil ik het dus hebben over zijn muziek. Richie zelf is een speciaal persoon, dus zijn muziek ook, maar het is zo goed! Je moet er misschien wel een beetje voor openstaan, maar je merkt dat in elk liedje veel tijd en moeite is gestoken. Het is fantastisch om naar zijn muziek te luisteren, maar het kijken naar zijn videoclips is misschien nog beter. Zijn clips zien er altijd wel een beetje donker en creepy uit, maar zijn zo artistiek, omdat het vol metaforen zit en je er dus echt moet over nadenken.

Voordat ik zijn recentste muziek met jullie ga delen, wil ik graag nog even stilstaan bij zijn iets oudere muziek. Dit is een van zijn geweldige acapella covers:

Dit is een video waarin Richie het liedje ‘Hello’ van Adele in verschillende genres zingt. Hilarisch, maar zo goed gedaan!

Ik denk dat dit een van de eerste video’s is die ik gezien heb van zijn eigen muziek:

 

En nu zijn recentste muziek! Richie is net met een nieuw album gekomen en I’m in love. Van enkele liedjes is er al een muziekvideo en deze video’s lijken op het eerste zicht misschien een beetje creepy, maar als je begint te zoeken achter een betekenis, is het gewoon geniaal. Dit zijn ze tot nu toe, in een mogelijke volgorde, en ik zou zeker aanraden om deze eens te bekijken. Het beste is om ze eerst gewoon eens te bekijken en dan een tweede keer te kijken om te letten op de betekenis. Als je wil dat ik eens een blogpost schrijf over wat ik denk dat de betekenis is van deze drie video’s wil ik dat met veel plezier doen!

 

Ik ben enorm fan van Social Repose. Wat vind jij?

Is mijn prof racistisch?

Hallo iedereen, vandaag zou ik willen schrijven over iets wat gisteren gebeurd is op de universiteit en dat ik even kwijt wil.

Er is een prof van een vak in mijn richting die ik een beetje vreemd vind. Hij maakt nogal snel vreemde opmerkingen, maar misschien is dat gewoon hoe hij is. Hij is een beetje onvoorspelbaar en dat vind ik persoonlijk niet zo fijn. Maar oké, dat is mijn mening. Iets waar iedereen over eens was, is dat hij gisteren toch wel een racistische opmerking gaf.

Ik leg het even uit. We gingen een experiment doen en daarvoor moeten er mensen naar voor komen. Hij duidde allemaal mensen aan en ook 3 mensen met een andere huidskleur met de woorden ‘En die drie kleurlingen ook nog.’ Dat voelde een beetje racistisch aan en een van hen heeft meteen de aula verlaten. Tijdens de pauze waren we er allemaal over bezig dat dat behoorlijk fout was van de prof.

Na de pauze begon hij met een uitleg. Hij verontschuldigde zich en zei dat zijn woorden niet racistisch bedoelt waren, maar dat hij gewoon de diversiteit in zijn experimenten wou weergeven, omdat het interessant is om mensen met verschillende culturele achtergronden te bestuderen. En dat snap ik wel, maar dan vond ik dat hij zijn woorden toch een beetje beter had kunnen kiezen.

Bovendien kwam hij ook een beetje vreemd over toen bij een experiment waarbij men verschillende dingen moest uitbeelden zoals ‘Hoeveel moet ik betalen?’ en ‘Wil je met me mee naar de fuif?’. Het laatste moest een meisje uitbeelden, maar het kwam niet zo goed over, omdat dat gewoon iets moeilijk uit te beelden is, en hij zei van: ‘Misschien iets zwoeler, iets meer heup laten zien?’ Seksistisch is misschien een groot woord, maar ik vond het toch een beetje ongemakkelijk.

Nu weet ik niet goed wat ik moet doen. Misschien overdrijf ik en vat ik bepaalde dingen anders op dan hij bedoelde. Niet naar zijn lessen gaan is ook niet echt een mogelijkheid voor mijn studie, en een klacht gaan neerleggen is misschien nog te vroeg?

Ik had ook op Instagram een pol geplaatst om te vragen wat jullie zouden doen moest je prof racistisch of seksistisch zijn, en ik vind van mezelf dat ik dat misschien te snel online had gegooid zonder er eens goed over na te denken, en toen had hij ook nog niets uitgelegd.

Wat denk jij hiervan?

Seksuele oriëntatie – Alex schrijft

Volgende bericht is geschreven door Alex.

Het onderwerp waar ik het vandaag over wil hebben ligt mij een beetje moeilijk. Het is iets waar ik zelf al lang mee in de knoop lig. Tot op de dag van vandaag kan ik je niet vertellen want ik ben simpelweg voor het feit dat ik niet van labels hou. Daarom zou ik graag deze post eraan willen wijden.

Ik vind het zo vreemd dat we vandaag door het leven gaan met verschillende labels die we onszelf toewijzen of die anderen ons geven. Ik vraag mij af of het onze maatschappij echt zoveel beter maakt als we alles direct bestempelen met een label. Het ontneemt je een deel van je vrijheid waar je eigenlijk recht op hebt. Het zou zo simpel moeten zijn om te zeggen: ‘Ik hou van wie ik hou.’ en dat is het enige wat telt. In deze wereld is dat echter niet altijd het geval.

Zoals eenieder moet de persoon op wie je aanstuurt aan bepaalde verwachtingen voldoen. Die verwachtingen komen niet alleen van jou zelf, maar ook van anderen. Vrienden, familie, de hele wereld lijkt iedereen eindeloos te willen beoordelen en zijn wil op te leggen. Vaak vraag ik mij af waarom… Waarom is het zo belangrijk om van alles altijd de touwtjes in handen te moeten hebben? Waarom acepteren we elkaar niet gewoon voor wie we zijn? Waarom moeten we in elkaars leven neuzen? Bestaat er niet zoiets als respect en vrije meningsuiting? Zou dat niet de sleutel dienen te zijn om elke persoon te laten zijn wie hij of zij is?

Nog zo een punt dat als een doorn in mijn oog steekt. Maar goed ik dwaal af, het ging hier ten slotte over niet wie iemand is, maar op wie iemand verliefd wordt. Echter moet ik dan wel stellen dat sommige mensen iemand niet meer acepteren wanneer ze “uit de kast komen”. Best een vreemd idee eigenlijk, waarom zou je je van iemand vervreemden alsof die een besmetelijke ziekte heeft? Als die persoon nu homo of lesbisch of hetero of wat dan ook is, wat heeft dat te maken met hoe die persoon is? Dat verandert toch helemaal geen persoonlijkheid? Ik heb toch nog nooit een hele persoon zien veranderen enkel en alleen omdat hij of zij “uit de kast kwam”. Wat wel aan een persoon kan knagen is het niet geacepteerd worden nadat hij of zij uit de kast is gekomen.

Uit mijn voorlaatste zin uit die laatste paragraaf wil ik nog iets onder de loep nemen. Waarom noemt men het hele gebeuren überhaupt uit de kast komen? Ik bedoel, ja oke, ik vermoed dat de meerderheid hetero is, maar wil dat zeggen dat iedereen er ook zomaar van moet uitgaan dat iedereen om zich heen hetero is? Dat is nu toch ook niet bepaald fair of wel? Zou het niet beter zijn als men verwachte van een kind dat die zijn geaardheid bekend maakte eens die die had gevonden zonder verwacht te worden om wat dan ook te zijn?

Nu zoveel verder besef ik ineens dat ik jullie eigenlijk heb begraven onder vragen zonder een antwoord te geven over kleine details van het onderwerp waar ik eigenlijk naartoe wou – oeps. Echter zijn het wel belangrijke vragen die de potentie hebben om veel leed en onbegrip uit de wereld te kunnen helpen.

Hoe dan ook, uit dit alles vind ik persoonlijk ook al deels blijken dat niet iedereen in het zelfde hokje kan geduwd worden – streepje bij voor mezelf. Maar dat is dan ook meer dan logisch. Zou iemand mij nu eindelijk eens kunnen uitleggen waarom een bepaald persoon zus en zo zou horen te zijn? Zijn wij niet allemaal uniek? Is dat niet een les die we hebben geleerd toen wij opgroeiden? Niemand past precies in dat plaatje en ernaar streven doet gewoon pijn en wekt leed in de wereld op. Dat leed gaat dan niet enkel over dit onderwerp, maar ook over bijvoorbeeld het schoonheidsideaal of nog maar de manier waarop het hele schoolsysteem is opgebouwd. Elke dag plegen er zoveel mensen zelfmoord. Niet omdat ze niet willen leven, maar omdat ze geen andere uitweg meer zien. Mensen die tot die stap overgaan zijn wanhopig en denken dat elke keer zij adem in hun longen zuigen ze hun geliefden pijn doen en een schande zijn voor de mensheid. Niets is minder waar natuurlijk, maar dat dringt niet door. Men kan het niet meer beseffen doordat we zo gebrainwashed zijn.

Wel hebben we dat niet op de meest bijzondere manier beëindigd? Hoe dan ook heel even zonder al mijn hersenkronkels de essentie van dit alles samengevat: wees wie je bent en wees er trots op. Iedereen is uniek en iedereen is van onschatbare waarde. Een origineel is nog altijd meer waard dan een kopie! Laat je dus niet in een hoekje duwen omdat je anders bent en mogelijk niet in een vakje past. Pas je er niet in? Pech! Dan dans je wel door al die hokjes die mensen schijnbaar nodig hebben. Het leven is immers te kort om normaal te zijn!