Wat 2018 voor mij (en jou) zal brengen – pauze, boekenclub, …

Hallo iedereen! Ik weet dat het al 3 januari is, maar ik wil jullie toch nog een gelukkig nieuwjaar toewensen. Ik hoop dat al jullie dromen uitkomen en dat je kan doen wat je graag doet.

Misschien heb je het opgemerkt, of misschien ook niet, maar ik ben al een tijdje afwezig op deze blog en ook jullie blogjes heb ik al een tijdje niet meer gelezen. Hoe komt dat? Wel ik zit in de blok. Mijn examens komen eraan en ik heb echt veel te verwerken waardoor ik geen tijd vind om te bloggen. De gedachte zat altijd wel in mijn achterhoofd, maar het lijkt me het beste om even niet meer aan bloggen te denken totdat mijn examens gedaan zijn.

Dat is in februari, dus ik zal een maandje afwezig zijn. Daarna ga ik er terug invliegen en wees maar zeker, ik heb veel ideetjes. Zo komt er een boekenclub op Instagram (als je nog tips hebt, mag je me dat altijd laten weten) en ga ik al de blogposts die ik al zo lang wil schrijven eindelijk schrijven. Ik kijk er al naar uit en hopelijk doen jullie dat ook!

Tot binnen een maandje. 🙂

Advertenties

Een hart van steen of diamant?

Het leven is hard, maar een steen is harder. Dat is iets wat ik altijd om te lachen zeg als er weer eens wat pech mijn richting uitkwam. Want pech heb ik zeker al gehad, maar wie niet? Ik werd vaak gekwetst of teleurgesteld, door anderen of door mezelf. En ik had altijd schrik dat het breken van mij hart ervoor zou zorgen dat mijn hart een hart van steen zou worden. Want steen is hard en breekt niet snel, dus dat zou ideaal zijn tegen toekomstige pijnen, toch? Mijn hart breekt af en toe, daar is zelfs niets groots als liefdesverdriet voor nodig, een huilend kind is al genoeg, zo ben ik gewoon, en ik was bang dat ik er op een dag zo genoeg van zou krijgen dat ik mezelf zou beschermen en een hart van steen zou krijgen.

Maar vandaag dacht ik, dat dat zo niet hoeft te zijn. Steen beschermt je wel, maar is ook koud en donker. Dus ik dacht: ‘Zou diamant dan niet beter zijn?’ Want dat breekt ook niet snel en beschermt dus ook, maar glimt wel heel trots.

Een hart van steen of diamant, het is allemaal wat figuurlijk. Wat ik vandaag echt geleerd heb, is dat pijn er altijd zal zijn. Mijn hart zal nog veel breken, maar ik beslis zelf wat ik daarmee doe. Word ik koud en donker? Of zorg ik ervoor dat de pijn me sterker maakt en ik schitter, net als een diamant?

 

Ik weet niet goed wat dit is en of het goed is, maar plaats het toch. Schrijven is iets wat ik graag doe, dus blijf ik het doen, ook al voel ik me de laatste tijd wat onzeker over wat ik schrijf. Thanks for reading, anyways.

Een onvergetelijke 13de

Ik had het moeten weten die ochtend toen ik bijna op mijn achterwerk ging door het gladde ijs. Ik had het moeten voelen dat het een emotionele dag zou worden.

Ik glibberde het perron op en nam de trein naar de universiteit. Toen ik aan de aula aankwam, was deze op slot, dus de les begon al wat later, maar zo erg is dat ook weer niet. Toen ik naar huis vertrok, leek alles op gang te komen. Voordat ik het station binnenging, kreeg ik van een paar studenten een paar kerstsokken. Ik was verbaast, maar oké, kerstsokken zijn life, niet waar? Ik stapte de trein op en kwam aan in het station waar ik moest overstappen. En toen hoorde ik dat alle treinen die van Brussel-Zuid kwamen vertraging hadden en ze niet wisten wanneer de problemen opgelost zouden zijn.

Nou, natuurlijk, mijn trein kwam van daar en had dus vertraging. Er was geen andere manier om thuis te geraken, dus ik kon alleen maar wachten. Ik zette me op een bakje op het perron, een beetje gefrustreerd, want het is altijd wel iets met die treinen. Plots sprak een man mij aan en ik had een beetje schrik, want al sinds ik klein was heb ik gehoord dat ik niet mag praten met mensen die ik niet ken, toch? Maar ik help graag mensen en deze man vroeg zich af of hij op het juiste perron stond. Hij leek me 40 jaar ofzo en sprak Engels. Gelukkig is mijn Engels niet zo slecht dus kon ik hem uitleggen dat dat inderdaad zo was. Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik ben altijd heel gefascineerd als het gaat om mensen met een andere nationaliteit, taal en cultuur. Ik begon wat te praten met deze man en hij kwam van Canada en was al 23 uur onderweg. Hoe straf is dat?

Door dit gesprek was het wachten wat aangenamer. Mijn trein had al 20 minuten vertraging toen ie er aankwam. Ik zei gedag tegen de man, die de trein achter mij ging nemen en zette me neer. Toen ik naar buiten keek, zag ik hem zitten en hij keek toevallig mijn kant uit en zwaaide vriendelijk. Wat kan het toch heerlijk zijn om vriendelijke mensen om je heen te zien.

Ik nam mijn boek uit mijn tas en begon wat te lezen, want ik zat eindelijk op de trein, op weg naar huis. We stonden net stil in de volgende halte, toen een vrouw aan de andere kant van het gangpad, ineens in elkaar zakte en op de grond viel. Een seconde was het stil en toen begon men rond te roepen of er een dokter of een verpleegster aanwezig was en of men op de noodknop kon drukken. Ik stond op om te helpen, maar er waren al mensen bij haar die er iets van leken te weten, dus ging ik terug zitten, net zoals de andere mensen die niets konden doen, om wat ruimte te creëren. De vrouw was zeker 20 seconden buiten bewustzijn, maar daarna kwam ze terug bij. Ze bloedde uit haar neus, waarschijnlijk door de val, en klaagde van pijn in haar buik. Men heeft de ambulance gebeld en ondertussen bleef men de vrouw kalmeren. Het duurde wel wat voordat de hulpdiensten eraan kwamen, maar toen ze er waren, namen ze voor al de zekerheid toch de vrouw mee, ook al zag alles, behalve de bloedneus, er al wat beter uit.

Ik hoop dat alles oké is met die vrouw nu. Wat ik heel mooi vond, is dat iedereen zo goed voor elkaar leek te zorgen en de vrouw snel te hulp kwamen. Misschien lijkt je dat vanzelfsprekend, maar toch.

Op dat moment was ik heel bang, want ik was bezorgd om de vrouw en voelde me een beetje nutteloos. Ik geraakte een beetje in paniek, stond stijf van de spanning, en dus stuurde ik naar mijn beste vriendin, met het klein beetje batterij dat ik nog had op mijn gsm (want ook dat kwam er nog bij). En wat ben ik blij met een vriendin als zij, want ik weet niet hoe ik anders gekalmeerd was geraakt.

Toen ik, na 2 uur, eindelijk op mijn bestemming aankwam, stapte ik de trein uit en zag daar mijn beste vriendin staan. Ze was ook net toegekomen en zei dat ze na mijn berichtjes me even wou zien om te zien of alles oké was. Hoe lief was dat! Ik gaf haar een knuffel en bedankte haar. Wat heb ik toch een geweldige beste vriendin!

Daarna stapte ik bij mijn mama in de auto en zei met een zucht: ‘Hup, naar huis. Ik heb nood aan een goede kop muntthee.’

Het was een 13de, maar zo bijgelovig ben ik niet. Soms zijn er van die dagen dat je denkt van ‘Wow, wat kan je allemaal meemaken in een dag?’. Dat is nu eenmaal een deel van het leven. En dat vind ik wel oké. Het geeft me het gevoel dat ik echt LEEF in deze wereld. En dat vind ik dik oké.

Wat ga ik doen met mijn leven?

Ik weet niet wat ik wil met mijn leven. Jup, tijd voor een ander filosofisch blogje. Ik zit aan mijn bureau vol met boeken en papieren van mijn studie en vraag me af of dit het gaat zijn. Minstens 5 jaar hard studeren en dan elke dag naar mijn werk gaan en hopen op het weekend? Wachtend op iets waarvan ik niet eens weet wat het is en wat waarschijnlijk niet zal komen? Geld verdienen en uitgeven aan dingen die ik toch niet nodig heb?

Ik doe mijn studie super graag, maar vraag me af of ik wel een maatschappelijk nut heb. Hier ben ik weer met ‘het nut’. Ik bedoel, ja, ik weet dat men psychologen nodig heeft en dat mensen die naar een psycholoog gaan er ook vaak veel aan hebben. Maar dan is er iets in mij dat zegt: ‘Ja, maar je helpt maar ‘een paar’ mensen. Ga je echt niets meer bereiken in je leven?’ En dan heb ik mijn diploma nog niet eens gehaald. Eigenlijk heb ik nog niets bereikt in mijn leven, toch?

Dan vraag ik me af of ik dat eigenlijk ooit ga doen. Ik wil iets bereiken, een verschil maken in deze wereld, maar het probleem zit hem hier: ik weet niet wat ik zou moeten doen of hoe ik dat zou aanpakken. Ik weet niet wat mijn droom exact is. Ik weet dat ik van de wereld een betere plek wil maken en een goede invloed wil hebben op onze maatschappij. Ik wil iets bereiken. Maar wat, is me een raadsel. Ik hoop er wel binnenkort achter te komen, want nu ben ik wat rusteloos. Ik wil een doel voor ogen hebben.

Heb jij een tip die mij hierbij een beetje zou kunnen helpen? Voor de rest is alles oke hoor met me, maar af en toe moet ik even ventileren. Xx Wat is jouw droom?

Het nut van creatief zijn

Al sinds ik klein ben hou ik enorm van knutselen en schrijven. Ik wou telkens iets creatief uitproberen, met verf, schaar en papier, of gewoon een computer en een leeg Word document. Maar mijn ouders zeiden vaak dat ik moest stoppen met dat ‘prutsen’ en ze lachten er ook een beetje mee dat ik een dagboek bijhield. Was ik misschien mijn memoires aan het opschrijven? Wat is in hemelsnaam het nut van schrijven of knutselen of iets anders creatief?

Ik snap mijn ouders wel hoor. Je wil het beste voor je kind en je wil dat hij/zij ver geraakt in het leven. En je vraagt je dan natuurlijk af of creatief zijn daarbij helpt en of het eigenlijk wel een nut heeft. Want zou je kind beter niet nog wat leren of wiskundeoefeningen maken? Dat is toch het belangrijkste? Daar leer je toch iets van? Of een beetje helpen in het huishouden. Dat heeft tenminste een nut.

Ik ga niet zeggen dat intellectuele vaardigheden en helpen in het huishouden niet belangrijk zijn, helemaal niet. Maar ik denk dat creatief zijn ook iets is wat je als mens nodig hebt. Creatief zijn is goed voor de geest en helpt je om jezelf uit te drukken. Kunst is ook zoiets. Is creatief zijn eigenlijk niet gewoon kunst?

Ik vind dat men kinderen moet aansporen om creatief te zijn, en om te doen wat men graag doet, ook al zie jij daar het nut niet van in. Rem ze niet af en laat ze volledig ontplooien, ook als men ouder wordt. Want hoe ouder ik werd, hoe meer commentaar ik kreeg van mijn ouders om eens iets nuttig te doen, terwijl ik er wel iets aan had. Maar dat kon ik nooit uitleggen en nu vind ik dat nog steeds iets moeilijk om uit te leggen. De commentaar zorgde ervoor dat ik minder ging knutselen en schrijven, ook al deed ik het graag en had ik er wel degelijk iets aan. Maar met ouder worden, werd ik ook ietsje wijzer en nu probeer ik gewoon creatief bezig te zijn zonder na te denken over wat men ervan zou zeggen en dat werkt goed zo.

Maar wat is dan nu dat grote nut van creatief zijn? Jezelf uiten? Plezier hebben? Nadenken over de dingen? Vrijheid voelen? Het gaat waarschijnlijk niet zorgen voor wereldvrede, maar is dat nodig?

 

Happy birthday Michelle

Ik hoop dat je een geweldig dagje tegemoet gaat. Veel plezier en een gelukkige verjaardag!

Als je Michelle nog niet volgt, moet je zeker eens een kijkje nemen op haar blog: MyStyleMichelle.

Wil je zelf ook een blogpost aan je gewijd hebben op je verjaardag? Als je je verjaardag nog niet met me gedeeld hebt in dit bericht, plaats hem dan in de reacties. 🙂

Sing your song

Het verhaaltje over de vogel is niet verzonnen door mij, maar wil het heel graag delen met jullie. Inspiratie gevonden in dit filmpje. Zeker het kijken eens waard!

Op een dag was er een mooi vogeltje. Het vogeltje zat in een boom en tjirpte elke ochtend om vijf uur, een liedje zingend en het vogeltje maakte iedereen wakker. Een man komt naar buiten en zegt tegen de vogel: ‘Wil je nu eens stil zijn, ik probeer te slapen.’ De vogel antwoordde: ‘Mij maakt het niet uit wat je van me denkt. Ik ben een vogel en ik tjirp, dit is wat ik doe, het maakt niet uit welke dag het is of hoe laat het is.’ De man kruipt terug in bed en steekt oordopjes in.

De volgende dag was de vogel terug aan het tjirpen om vijf uur ’s ochtends, want ja, hij is een vogel, weet je wel. En opnieuw wandelt er iemand langs de boom en zegt: ‘Wow, wat zing je mooi. Ik moet elke ochtend om vijf uur opstaan met het vreselijke geluid van een wekker, maar nu moet ik mijn wekker niet meer zetten want ik word wakker om vijf uur van je mooie gezang. Dankjewel!’ De vogel antwoordde: ‘Mij maakt het niet uit wat je van me denkt. Ik ben een vogel en ik tjirp, dit is wat ik doe! Mij maakt het niet uit, geniet ervan of haat het, maar ik doe gewoon wat ik doe.’

Het zou goed zijn om eens dat vogeltje te zijn en gewoon te doen wat je wilt zonder je af te vragen of mensen dat leuk vinden of niet. Laat je zelfvertrouwen niet aantasten door de gedachte of men je graag heeft of niet. Wees jezelf en doe wat je wil doen, want er zullen altijd mensen zijn die je niet mogen of die het niet goed voorhebben met jou. Doe wat je gelukkig maakt, toon wie je bent, of mensen daar nu van houden of het haten. Sing your song en tjirp erop los! Je bent wie je bent en je doet wat je leuk vindt en het maakt niet uit wat anderen van je denken.