Is mijn prof racistisch?

Hallo iedereen, vandaag zou ik willen schrijven over iets wat gisteren gebeurd is op de universiteit en dat ik even kwijt wil.

Er is een prof van een vak in mijn richting die ik een beetje vreemd vind. Hij maakt nogal snel vreemde opmerkingen, maar misschien is dat gewoon hoe hij is. Hij is een beetje onvoorspelbaar en dat vind ik persoonlijk niet zo fijn. Maar oké, dat is mijn mening. Iets waar iedereen over eens was, is dat hij gisteren toch wel een racistische opmerking gaf.

Ik leg het even uit. We gingen een experiment doen en daarvoor moeten er mensen naar voor komen. Hij duidde allemaal mensen aan en ook 3 mensen met een andere huidskleur met de woorden ‘En die drie kleurlingen ook nog.’ Dat voelde een beetje racistisch aan en een van hen heeft meteen de aula verlaten. Tijdens de pauze waren we er allemaal over bezig dat dat behoorlijk fout was van de prof.

Na de pauze begon hij met een uitleg. Hij verontschuldigde zich en zei dat zijn woorden niet racistisch bedoelt waren, maar dat hij gewoon de diversiteit in zijn experimenten wou weergeven, omdat het interessant is om mensen met verschillende culturele achtergronden te bestuderen. En dat snap ik wel, maar dan vond ik dat hij zijn woorden toch een beetje beter had kunnen kiezen.

Bovendien kwam hij ook een beetje vreemd over toen bij een experiment waarbij men verschillende dingen moest uitbeelden zoals ‘Hoeveel moet ik betalen?’ en ‘Wil je met me mee naar de fuif?’. Het laatste moest een meisje uitbeelden, maar het kwam niet zo goed over, omdat dat gewoon iets moeilijk uit te beelden is, en hij zei van: ‘Misschien iets zwoeler, iets meer heup laten zien?’ Seksistisch is misschien een groot woord, maar ik vond het toch een beetje ongemakkelijk.

Nu weet ik niet goed wat ik moet doen. Misschien overdrijf ik en vat ik bepaalde dingen anders op dan hij bedoelde. Niet naar zijn lessen gaan is ook niet echt een mogelijkheid voor mijn studie, en een klacht gaan neerleggen is misschien nog te vroeg?

Ik had ook op Instagram een pol geplaatst om te vragen wat jullie zouden doen moest je prof racistisch of seksistisch zijn, en ik vind van mezelf dat ik dat misschien te snel online had gegooid zonder er eens goed over na te denken, en toen had hij ook nog niets uitgelegd.

Wat denk jij hiervan?

Advertenties

Seksuele oriëntatie – Alex schrijft

Volgende bericht is geschreven door Alex.

Het onderwerp waar ik het vandaag over wil hebben ligt mij een beetje moeilijk. Het is iets waar ik zelf al lang mee in de knoop lig. Tot op de dag van vandaag kan ik je niet vertellen want ik ben simpelweg voor het feit dat ik niet van labels hou. Daarom zou ik graag deze post eraan willen wijden.

Ik vind het zo vreemd dat we vandaag door het leven gaan met verschillende labels die we onszelf toewijzen of die anderen ons geven. Ik vraag mij af of het onze maatschappij echt zoveel beter maakt als we alles direct bestempelen met een label. Het ontneemt je een deel van je vrijheid waar je eigenlijk recht op hebt. Het zou zo simpel moeten zijn om te zeggen: ‘Ik hou van wie ik hou.’ en dat is het enige wat telt. In deze wereld is dat echter niet altijd het geval.

Zoals eenieder moet de persoon op wie je aanstuurt aan bepaalde verwachtingen voldoen. Die verwachtingen komen niet alleen van jou zelf, maar ook van anderen. Vrienden, familie, de hele wereld lijkt iedereen eindeloos te willen beoordelen en zijn wil op te leggen. Vaak vraag ik mij af waarom… Waarom is het zo belangrijk om van alles altijd de touwtjes in handen te moeten hebben? Waarom acepteren we elkaar niet gewoon voor wie we zijn? Waarom moeten we in elkaars leven neuzen? Bestaat er niet zoiets als respect en vrije meningsuiting? Zou dat niet de sleutel dienen te zijn om elke persoon te laten zijn wie hij of zij is?

Nog zo een punt dat als een doorn in mijn oog steekt. Maar goed ik dwaal af, het ging hier ten slotte over niet wie iemand is, maar op wie iemand verliefd wordt. Echter moet ik dan wel stellen dat sommige mensen iemand niet meer acepteren wanneer ze “uit de kast komen”. Best een vreemd idee eigenlijk, waarom zou je je van iemand vervreemden alsof die een besmetelijke ziekte heeft? Als die persoon nu homo of lesbisch of hetero of wat dan ook is, wat heeft dat te maken met hoe die persoon is? Dat verandert toch helemaal geen persoonlijkheid? Ik heb toch nog nooit een hele persoon zien veranderen enkel en alleen omdat hij of zij “uit de kast kwam”. Wat wel aan een persoon kan knagen is het niet geacepteerd worden nadat hij of zij uit de kast is gekomen.

Uit mijn voorlaatste zin uit die laatste paragraaf wil ik nog iets onder de loep nemen. Waarom noemt men het hele gebeuren überhaupt uit de kast komen? Ik bedoel, ja oke, ik vermoed dat de meerderheid hetero is, maar wil dat zeggen dat iedereen er ook zomaar van moet uitgaan dat iedereen om zich heen hetero is? Dat is nu toch ook niet bepaald fair of wel? Zou het niet beter zijn als men verwachte van een kind dat die zijn geaardheid bekend maakte eens die die had gevonden zonder verwacht te worden om wat dan ook te zijn?

Nu zoveel verder besef ik ineens dat ik jullie eigenlijk heb begraven onder vragen zonder een antwoord te geven over kleine details van het onderwerp waar ik eigenlijk naartoe wou – oeps. Echter zijn het wel belangrijke vragen die de potentie hebben om veel leed en onbegrip uit de wereld te kunnen helpen.

Hoe dan ook, uit dit alles vind ik persoonlijk ook al deels blijken dat niet iedereen in het zelfde hokje kan geduwd worden – streepje bij voor mezelf. Maar dat is dan ook meer dan logisch. Zou iemand mij nu eindelijk eens kunnen uitleggen waarom een bepaald persoon zus en zo zou horen te zijn? Zijn wij niet allemaal uniek? Is dat niet een les die we hebben geleerd toen wij opgroeiden? Niemand past precies in dat plaatje en ernaar streven doet gewoon pijn en wekt leed in de wereld op. Dat leed gaat dan niet enkel over dit onderwerp, maar ook over bijvoorbeeld het schoonheidsideaal of nog maar de manier waarop het hele schoolsysteem is opgebouwd. Elke dag plegen er zoveel mensen zelfmoord. Niet omdat ze niet willen leven, maar omdat ze geen andere uitweg meer zien. Mensen die tot die stap overgaan zijn wanhopig en denken dat elke keer zij adem in hun longen zuigen ze hun geliefden pijn doen en een schande zijn voor de mensheid. Niets is minder waar natuurlijk, maar dat dringt niet door. Men kan het niet meer beseffen doordat we zo gebrainwashed zijn.

Wel hebben we dat niet op de meest bijzondere manier beëindigd? Hoe dan ook heel even zonder al mijn hersenkronkels de essentie van dit alles samengevat: wees wie je bent en wees er trots op. Iedereen is uniek en iedereen is van onschatbare waarde. Een origineel is nog altijd meer waard dan een kopie! Laat je dus niet in een hoekje duwen omdat je anders bent en mogelijk niet in een vakje past. Pas je er niet in? Pech! Dan dans je wel door al die hokjes die mensen schijnbaar nodig hebben. Het leven is immers te kort om normaal te zijn!

My hand

*Dark poem*
Is this hand mine? I can move it, feel it, but there still is something weird about it. The world fades away, even though I open my eyes as wide as possible. Dilated pupils, dry throat, heavely breathing, pumping heart. It doesn’t always feel like this, but when it does, it feels real and unreal at the same time. Like realizing in a dream that you are sleeping, yet a dream is a little bit pink, don’t you think?

IMG_20171016_203156_262.jpg

Sparks fade out

*Warning* Dark poem.

They never told us how to keep our lights close, but we got saved by little thin lines.
Now the day is dead and all we can do is looking for the sparks that fade out, slowly.
‘Cause it’s never enough.
You can’t save a life with evil.

IMG_20171012_173739_063.jpg

World Mental Health Day #HelloYellow

Vandaag is het World Mental Health Day, waarbij men dit jaar iets geel aandoet om te tonen dat niemand alleen is met zijn of haar mentale gezondheid, en dit wordt dan gedeeld via de hashtag #HelloYellow. Dus vandaag trok ik een gele trui, sokken en T-shirt aan en nu ben ik klaar om een blogpost te wijden aan mentale gezondheid.

Misschien weet je dit als je me al even volgt, maar misschien ook niet: ik vind mentale gezondheid heel belangrijk en wil dat er veel over gepraat wordt. Daarom probeer ik ook af en toe een blogpost te schrijven over mentale gezondheid. We zijn mensen en we denken. We think, so we are. Onze hersenen zijn heel belangrijk en daarom is het zeker nodig om er goed voor te zorgen!

Praat over wat er in je hoofd omgaat, en wees vooral niet beschaamd. Ik weet dat het heel beangstigend is om iemand aan te spreken over je mentale gezondheid, of naar de dokter te gaan moest het nodig zijn. Maar je laat toch ook weten als je je lichamelijk niet goed voelt? Dan ga je toch ook naar de dokter? Mentale gezondheid is even belangrijk dan lichamelijke gezondheid en je gezondheid gaat voor alles. Ook voor school en werk. Soms moet je gewoon even tijd nemen voor jezelf om alles terug op een rijtje te zetten. Dat hoeft niet lang te zijn, maar het is wel nodig.

Iedereen heeft belang bij een goede mentale gezondheid, of je een mentale stoornis hebt of niet. En gewoon praten helpt daarmee, maar je kan ook voor jezelf zorgen op andere manieren. Iets wat mij bijvoorbeeld enorm helpt met mijn mentale gezondheid is schrijven en het luisteren naar muziek. Zoek iets waar je rust vindt. Onze wereld staat niet stil, alles moet snel gaan en dat kan soms wat overweldigend zijn. En dat is normaal. Sta even stil en zorg voor jezelf. Dat is absoluut niet egoïstisch of lui, moest je dat denken!

Ik weet niet goed wat ik nog moet zeggen om het zo duidelijk mogelijk te maken dat je mentale gezondheid zo belangrijk is. Er rust nog steeds een taboe op en dat vind ik echt vreselijk. Daarom denk ik dat het echt goed is om erover te praten of te schrijven, dus een oproep naar mijn medebloggers… 😉

Als je denkt dat je hulp nodig hebt met je mentale gezondheid of dat je een luisterend oor nodig hebt, spreek dan iemand aan, te snoods via een berichtje, als je het ‘in real life’ niet zo goed durft. Het is even moeilijk om de stap te zetten, maar het voelt echt goed als je dat hebt gedaan. Bovendien lucht het ook eens op. Je verdient hulp moest je die nodig hebben en hulp nodig hebben is echt geen zwakte!

Weet dat er altijd iemand voor je zal zijn en dat er mensen om je geven, ook al denk je van niet. Je kan mij altijd bereiken als je dat zou willen. Weet ook dat je niet alleen bent met je problemen en dat we allemaal het wel eens moeilijk hebben of even niet meer zien zitten. Mentale ziektes of stoornissen kunnen iedereen overkomen en ook al ben je mentaal niet ziek, wil dat niet zeggen dat je af en toe geen hulp of een luisterend oor nodig hebt.

You feelings are valid and you are allowed to feel them.

You are valid.

Make your mental health your priority.

Break the stigma!

Ik weet dat de wereld tegenwoordig een beetje een rare plaats is, maar geloof mij, er is nog steeds liefde in deze wereld. Laten we voor elkaar én voor onszelf zorgen!

Old friend

Old friend.
Fold your black wings around me.
Make me cold again.
Let the light fade out and let me search for something you will always take away from me.

IMG_20171009_111426_234.jpg

 

Gewoon een gedichtje, no worries. Zoals ik al had vermeld in mijn vorige blogpost ga ik af en toe enkele creepy foto’s met een donker gedichtje bij posten, met Halloween dat eraan komt en zo. Dit doe ik voor de fun of een beetje als uiting van artistieke vrijheid, dus je moet je absoluut geen zorgen maken als het gedichtje een beetje triestiger is, ik ken jullie. 😉 Dat is heel lief, maar is echt niet nodig, want de gedichtjes zijn zo geschreven met de bedoeling dat ze wat donker zijn. Moest iets je triggeren, laat het mij dan absoluut weten, dat ik misschien iets van trigger warning of zo kan plaatsen.

Geniet bovendien van Halloween, want wat kan het leuk zijn, je eens goed verkleden en opmaken, en een beetje griezelen!

Universiteit, herfst en andere updates

Al een tijdje ben ik inactief op mijn blog en op Instagram, maar dat vond ik wel oke, want ik had het ontzettend druk. Nu nog steeds eigenlijk, maar alles begint terug op zijn pootjes terecht te komen. Dit is een update!

Vorige week maandag begon ik aan mijn studie psychologie aan de universiteit van Brussel. Dat was een stresserende periode omdat ik niet goed wist wat ik moest verwachten. Ik neem de trein en ben bij het oprijden en afrijden telkens, als er geen vertragingen zijn, iets minder dan een uur onderweg. Dat vind ik eigenlijk niet zo erg, want ik zit wel graag in de trein als er niet te veel volk is en ik rustig een boek kan lezen.

De lessen gaan goed, maar ik heb nog niet zoveel gezien, wat denk ik wel normaal is, aangezien ik nog niet lang bezig ben. Ik heb een viertal mensen met wie ik optrek en bij wie ik ’s middags zit om te eten, maar ik heb niet echt het gevoel dat ik al vrienden heb. Niet gemeen bedoelt ofzo, maar ik praat wel met mensen, maar dat maakt je nog niet direct tot vrienden. Ik voelde me af en toe wel heel eenzaam en miste mijn beste vrienden enorm.

Het is oktober en ik ben helemaal in de herfstmood. Pompoen uitgezocht, herfstkaars laten branden, goede boeken en een pumpkin spice latte gedronken. Ik ben er helemaal klaar voor! Ik heb ook veel zin in Halloween, ook al hou ik niet zo van enge dingen. Maar ik heb al enkele enge foto’s gemaakt en zou die online willen plaatsen met enkele donkere gedichtjes, die ik ofwel nog had liggen of die ik nog ga schrijven. Even voor de duidelijkheid; je hoeft deze gedichtjes niet te serieus te nemen, ze zijn zo geschreven omdat ik een beetje artsy wou zijn, denk ik. Beetje artistieke vrijheid, wat ik zo geweldig vind.

Life is weird sometimes, maar wat ik de voorbije weken heb geleerd, is dat je op dat moment gewoon door moet gaan, ook al gaat het niet zo vlot. De dagen gaan ook zo snel voorbij, dus probeer af en toe eens stil te staan in de dagelijkse rush. En lees een boek, dat kan nooit kwaad.